صدایی که گاه ما را به خود نزدیک و  گاه از خود دور می کند

انقدر نزدیک که پابرهنه به دنبال خود می دویم

و انقدر دور که خانه قدیم خود را  گم می کنیم

ولی افسوس که هر چه پیش می رویم.......

 همه جا از صدای خودمان خالی تر است

شاید روزی بهترین فصل زندگی برای همیشه به خواب رود

و تمام روزهایمان انتهای راه جمعه های خاکستری گردند

 در پیاده رو زندگی راه میروم

تا آرزوهایم را دانه دانه بر باد دهم

رزا (زیباترین گل زندگیم)

 اگر چه سخت تنهایم

 و دلتنگ بهاری در زمستانم

 نمی خواهم نمی خواهم

 که چشمانم تو را بیند دگرباره

 دگرباره دلم لرزد

 و بیچاره د لم

 تنها تو را دارد؟؟؟

زهی باطل خیال خوش

 که یادم رفت شب ها را؟؟؟

 نه یادم هست قلبم اشک خون بارید

 مرور خاطرات بی مسما را

 نمی خو اهم که تکرار گلی باشم در گلدان

 امان از پنجره باران

 نمی خواهم نمی خواهم

 بنوشم  آب از دست پر از خارت

 نمک گیرم کند خاکت دگرباره

 دگرباره شوی خورشید

 زهی باطل خیال خوش

که یادم رفت شب ها را ؟؟؟

 نه یادم هست پایت ماه و سالی رفت

 برو از خاطرات من

 اگرچه سخت تنهایم

 و دلتنگ بهاری در زمستانم

 نمی خواهم که تکراری ترین شعر زمان باشم

رزا(زیباترین گل زندگیم)

از خیال دیروز

و عشق امروزم

نکند خوابم من؟

یا سرابی روی اب؟

شاید این ارامش

همه رویا باشد

یا خیالی شیرین

از من و ما باشد

من گمان می کردم

حرفها همه در بیداریست

نکند این تکرار

از سر هوشیاری نیست؟

اگر حرفهای دل تو

با دل من بیجا باشد

نکند خوشبختی

یک گوی تو خالیست؟

من کنار دل تو

پشت هر اواز خواب

بیدار خوابیده ام

تا همه هستی من

واژه ای باشد

گواراتر از افتاب ناب

می نویسم از تو

از نغمه امروز

و نگاه دیروزم

از انتظار دیروز

و قصه امروزم

نکند این مهربانی

فقط تا خود فردا باشد؟

یا که شاید این تردید

همه بی پایان باشد؟

می نویسم از تو

روز و شب

 شب و روز و سال ها

من که می دانم

 این انتهای راه نیست

خود من

با تو همیشه بیدار است

و دل من این لحظه ها را

تا همه ی دنیا

ارام می شمارد

چتری از قاصدک ها می سازم

و سایبان  لحظه های بارانی عشقم می کنم

چه کنم که دوست دارم .......

چشمهایت تنها مرا ببیند.........

و ماه نگاهت فقط برای من ستاره بیارد......

باغ خیالم گاه تردیدی پر از اندوه می کارد.....

گاهی در خوابهایم گم می شوی

و دستهایم غریبانه به دنبال تو می گردند.....

و بغضی گلویم را می فشارد که.....

نکند فردا روز قشنگی نباشد؟

مباد فردایی که بی تو باشد...

بوی سادگی دارد.. ....

ولی بوییده نمی شود

قاب کدام پنجره

مهمان قامت  تو خواهد شد؟؟؟

وقتی که دست هایم

برایت باله می رقصند.

دروغ می گویند

تو هنوز در شعر من

متولد نشده بودی

که دلت مرد.

یک روز تو را

در خواب هایم خواهم بوسید

و فصل فصل خاطره را

به تو خیره خواهم شد. 

نگو بیچاره آدم برفی ها

بیچاره من

که ذوب شدم

در سردترین نگاه زمستانی تو

پشت همان لبخند

که دزد شدند

مردمک های چشم هایت

دست مریزاد ...

چه قدر کلاغ ها بی خبر بودند

دروغ می گویند

تو هنوز در شعر من

متولد نشده بودی

رزا(زیباترین گل زندگیم)

قصه ناتمام و زندگی در گذر است

فردا که بیاید همه ی عمر در سفر است

*****************************

من خواب  دیده ام

 خواب یک ستاره کوچک

 خواب یک اسمان ابی

 من خواب دیده ام

خواب یک خواب زمستانی

خواب دور بودن

 از در و دیوار دلم

 تا انتهای خوبی تا مهربانی 

 تا بال بال زدن یک انتظار طولانی

************************

من خواب  دیده ام

خواب من

 از روی شهر زندگی

پرواز کرد

 و مرا برد

 به مهمانی گل سرخ هایی

 که در انجا

جشن عبادت برپا بود

خواب من ساکن شد

 تا بماند انجا

تا که عادت بکند دوری را

 و به بی رنگی شب

روی نقاشی یک شهر شلوغ

ازسر بیم و هراس

رنگ باور بزند

من از دست خودم خسته م

اگرچه ساکتم اما...

به دنیای تو دل بستم

کمی با من مدارا کن

به یاد لحظه ی تردید

شبیه آن زمانی که

دلم از دیدنت لرزید

کمی با من مدارا کن

من از خاک و - نه!!!- از سنگم

ببین صبرم زبانزد شد

پریده رنگ و دلتنگم

و از این لحظه ی مبهم

که تو در بارش ـ برف

بی تبسم به غمت می خندی

من شبیه ـ هر روز

که به دنبال دلم می گردم

پشت ـ این پنجره

از هرم ـ نفسهای زمستان مبهوت...

نقش ـ یک کودک را

با عروسک هایش

می کشم...

دلهره ای شیرین است

کاش یک جای ـ طبیعت

باران دل بی رحمی داشت

کاش خورشید کمی غمگین بود

من ازین زمزمه ها می ترسم

و ازین فکر که تو

در همین نزدیکی

نردبانی داری

کاش مهمانی در آن بالاها

روز دیگر باشد

آسمان آبی نیست

جان ـ گل

باور کن

رزا(زیباترین گل زندگیم)

تا غم های یلداییم را به دست تاریکی شب بسپارم

امشب سبدی از انار دانه دانه برایتان می آورم

و تمام ناگفته های دلم را نذر آرزوهای شما می کنم

امشب با راز صدای نی لبک عابر کوچه شریک می شوم

و از فردا تمام ثانیه ها را بیاد عشق تشییع می کنم

امشب چون پاییز شبهایم را به زمستان می سپارم

و قضه ای طولانی از عشق را با تفالی بر حافظ برایتان بازگو می کنم

امشب به انتظار می مانم تا صبح فردا طلوع کند

و من شاید با بوسه های خورشید زیباتر از همیشه از خواب بیدار شوم

امشب هم لبخندم شیرین است هم چشمهایم اشکبار...

امشب هم گم کرده ام هم گم شده ام...

امشب دلم پاییز زردش را به زمستانی سرد می سپارد...

امشب دوست دارم روی برف های سفید بنویسم

اگر دلتان آرام می گیرد به باورهایم بخندید...

امشب نمی دانم چه بنویسم؟؟؟

امشب هم آرامم هم دلتنگ...

امشب انگار یک نفر با من هست که به دلم سنگ می زند

کاش امشب ستاره بودم و یک لحظه بیشتر پیش ماهم می ماندم

کاش امشب دوباره شروع می شدم و از نگاه یخ زده در دلم جا می ماندم

امشب نمی دانم چه بنویسم؟؟؟

امشب پر از بهانه ام...پر از تب...پر از درد

با آسمان همه جا همراه شو

رویاهایت را به دنبال خودت بکش

تا انتهای آن اتاق آبی

تا خواب دیدن یک خواب زمستانی

به آنجا برو

به جایی که روبروی خودت بایستی

و ورق بزنی دفتر شعرهایت را

تا بزرگ شدنت تا بزرگی

کنار صداقت و مهربانی

به آنجا برو

که پر از خیال تو اما حقیقت توست

و انقدر در معصومیت خودت بنویس

که روی شگفتی واژه هایت

به دورترهای دور سفر کنی

به آبی های دوستت دارم ها

با تمام ستاره هایی که تا صبح شعر تو

بوی خوب بهشت می دهند

و آنقدر خودت را ادامه بده

تا مفهوم شعرت را زنده کنی

و سطرسطرش را هدیه کنی

به قلب فرداهای زندگی

(تقدیم به زیباترین گل زندگیم)

همه جا سرد و ساکت باشد

کز کنم کنج اتاق

دفتر شعرم را

و ورق هایش را

همه را پاره کنم

شاید این آرامش...

یک دروغ مصلحت آمیز است

که دلم با دل تو می گوید

جای لبخند میان لب من خالی بود

و به دنبال کسی می گشتم...

من نمی دانستم

خود من گم شده بود

و همه مردم شهر با دلم جنگیدند

به غنیمت بردند آرزوهایم را

من که ایمان دارم...

به صداقت قسمم می دادی

من به روح عدلی که هزاران سال است

زیر رگبار ریا جان داده

قسمی خواهم خورد...

قبل آن یک پرسش

عشق من را که به خورشید فروخت؟؟؟

رزا(زیباترین گل زندگیم)

شاید فردا٬هوا نه آفتاب باشد نه باران

نه تو باشی و نه هیچ راز پنهان

یرای نگاه فردا با هیچکس قراری نگذار

شاید فردا٬بدرقه نه نفرین باشد نه دعا

نه خنده های ماسیده و نه عمر تباه

قهوه فردا را تلختر از همیشه بنوش

شاید فردا٬نه از گذشته بگوید نه آینده

نه دهانی سوخته و نه فنجانی شکسته

برای سلام فردا به هیچکس قولی نده

شاید سرنوشت٬فردا را به یغما برد

و صدایی تو را به جایی دیگر خواند

که می گوید روم من از بر تو

در این وادی همه را نیک دانند؟؟؟

بدی را خوب خوبی بد شمارند

عجب صبری به من دادی تو ای پیچ

نکن هر دم مرا بازیچه هیچ

عجب شادانه رویش را کشیدم

به دستانش گل مریم شنیدم

دل تنگم از آن پس خون نالید

سرش را میان مرده ها دید

عجب مستانه دل بستم به رویا

اسیرم کرد ناز ساز دنیا

عجب تو هم نمی دانی که دانایی گناه است

به گردن جرمهای بی جواب است

عجب خوابیده عشقم با شهامت

به زیر سنگ آرام بی نهایت

عجب رسمی تو داری ای زمونه

نمیگی کار من پس کی تمومه

(به سومین سالمرگ مهربانیهای پدر)

با فصل تازه خود

دوباره به خانه برگرد

هرگز جز اشک من

آبی ننوش

و به گهواره برگرد

چهره تو

در آفتاب روشن تر می شود

بیا و با زبانی گویا

به سایه برگرد

افسوس که نامم مادر

و در کف قلبم رودیست

بیا آرام من

دوباره به دریای خود برگرد